Noise
ઘોંઘાટ
આર્ય કૂપરસ્મિથ દ્વારા
જ્યારે હું રેડવુડના જંગલમાં પહોંચું છું, ત્યારે વૃક્ષો તેમના મૌનની પ્રાચીન વાકછટા વડે મારું સ્વાગત કરે છે. હું એટલો લાંબા સમયથી દૂર રહ્યો છું કે આ અનુભૂતિ હું લગભગ ભૂલી જ ગયો હતો. મારું હૃદય પ્રેમના આંસુઓથી ભરાઈ જાય છે.
શુક્રવારની સાંજે કેમ્પસાઇટ પર, હું શાંતિથી શબ્બોસ (યહૂદી વિશ્રામદિવસ) ના પરંપરાગત ભોજનની પ્રાચીન વાકછટા દ્વારા તેમને જવાબ આપવા તૈયાર થાઉં છું — મીણબત્તીઓ, વાઇન, ચાલ્લાહ (વિશેષ યહૂદી રોટલી), વિશેષ ભોજન, પ્રાર્થનાઓ અને આશીર્વાદો સાથે.
પછી અવાજ આવે છે. બાજુના કેમ્પસાઇટમાં હમણાં જ આવેલા કેમ્પરના જનરેટરનો સતત અને પ્રભુત્વ જમાવતો ઘોંઘાટ. હું તેને અવગણવાનો, મનને શાંત કરવાનો અને આ પવિત્ર વિધિની પ્રેમસભર કૃતજ્ઞતા તરફ પાછો ફરવાનો પ્રયત્ન કરું છું. પણ હું તે કરી શકતો નથી. હવે આ અવાજ મારી આખી સાંજ પર હાવી થઈ ગયો છે. હવે શું કરવું?
બે વર્ષ પહેલાં આવું જ કંઈક બન્યું હતું. હું અસ્વસ્થ અને ગુસ્સે થઈ ગયો હતો. હું કેમ્પરમાં રહેલા પરિવાર પાસે ગયો અને તેમને અન્ય કેમ્પરોનો વિચાર કરીને તેમનો જનરેટર બંધ કરવા વિનંતી કરી. એ માણસે પહેલા મારા ગુસ્સાભરેલા ચહેરા તરફ જોયું, પછી તેની પત્ની અને કિશોર વયના પુત્રો તરફ જોયું, અને ખભા ઉચક્યા. "પાર્કના નિયમો પ્રમાણે હું તેને રાત્રે ૧૦ વાગ્યા સુધી ચાલુ રાખી શકું છું," તેણે કહ્યું. અને તેણે એમ જ કર્યું. તે અવાજે મારી બાકીની આખી સાંજની શાંતિ અને પ્રસન્નતાને ડૂબાડી દીધી.
એટલે હું ત્યાં અવાજની વચ્ચે બેઠો રહું છું અને મારા મિત્રો તથા શિક્ષકો પાસેથી જીવનભર શીખેલા પાઠો પર મનન કરું છું. પછી હું ઊભો થઈને કેમ્પર તરફ જાઉં છું. ત્યાં મારી જ આસપાસની ઉંમરનું એક દંપતી છે. સ્ત્રી બહાર બેસીને વાંચી રહી છે અને પુરુષ અંદર રાત્રિભોજન તૈયાર કરી રહ્યો છે. હું એક ક્ષણ માટે તેમને જોઉં છું અને તેમના જીવન, તેમના સંઘર્ષો અને તેમની આશાઓની કલ્પના કરું છું.
"નમસ્તે," હું કહું છું. "હું તમારી સામેના કેમ્પમાં રોકાયો છું. કેટલી સુંદર સાંજ છે, નહીં?" અમે એકબીજાનો પરિચય આપીએ છીએ. મોટાભાગની વાતો તે કરે છે. તેની પત્ની નબળી દેખાય છે. ખબર પડે છે કે તેઓ દક્ષિણ કેલિફોર્નિયાથી છે અને ઓરેગોનમાં તેમના પુત્રને મળીને પાછા ફરી રહ્યા છે. હું તેમને પોર્ટલેન્ડમાં રહેતી મારી દીકરી અને પૌત્રી વિશે કહું છું.
"હું વિચારી રહ્યો હતો કે તમે તમારો જનરેટર કેટલો સમય ચાલુ રાખવાના છો," હું કહું છું.
"નિયમો પ્રમાણે અમે તેને રાત્રે ૧૦ વાગ્યા સુધી ચાલુ રાખી શકીએ છીએ," તે જવાબ આપે છે. હું કંઈ બોલ્યા વગર માત્ર માથું હલાવું છું. તે આસપાસના મોટાભાગે તંબુવાળા કેમ્પગ્રાઉન્ડ તરફ નજર કરે છે. "અહીં તો ઘણું શાંત છે, નહીં?" તે કહે છે.
હું ફરી માથું હલાવું છું. "મને લાગે છે કે આપણામાંથી ઘણા લોકો અહીં એ જ કારણસર આવે છે."
"સારું, મને લાગે છે કે અમે જમ્યા પછી, લગભગ એક કલાકમાં, તેને બંધ કરી શકીએ." તે પોતાની પત્ની તરફ જુએ છે. તે સંમતિમાં માથું હલાવે છે.
"ખૂબ આભાર," હું કહું છું. "હું તેની ખરેખર કદર કરું છું. તમારું જમવાનું આનંદથી માણજો!"
"આભાર. અને તમે પણ તમારું જમવાનું આનંદથી માણજો."
પાછો મારા કેમ્પસાઇટ પર આવીને હું આશીર્વાદની પ્રાર્થના કરું છું અને મીણબત્તીઓ પ્રગટાવું છું. જનરેટરનો અવાજ હજુ પણ એટલો જ છે. પરંતુ મારા મનનો ઘોંઘાટ શાંત થઈ ગયો છે, અને હવે હું શાંતિપૂર્વક મૌનની હાજરીમાં રહી શકું છું.
થોડી મિનિટો પછી હું જોઉં છું કે બહારનો અવાજ પણ બંધ થઈ ગયો છે. હું ફરી કેમ્પર તરફ જાઉં છું. "તમે બધા ઠીક છો ને?" હું પૂછું છું.
"હા," તે કહે છે, "મેં હમણાં જ તેને બંધ કરી દીધો."
"તો ખૂબ આભાર," હું કહું છું.
તે થોડી ક્ષણ ત્યાં ઊભો રહે છે, થોડો સંકોચમાં દેખાય છે. "મેં તો બસ નક્કી કર્યું કે મને તેની વાસ જ પસંદ નથી!" તે કહે છે. અમે ત્રણેય હસી પડીએ છીએ, અને પછી અમારા બાળકો વિશે થોડી વધુ વાતો કરીએ છીએ.
મનન માટે બીજ પ્રશ્નો:
Aryae Coopersmith is the author of Holy Beggars and the founder of One World Lights (OWL), a community of global citizens with the shared vision of people everywhere supporting a course change for humanity by supporting each other.
How do you relate to the notion that the noise in our minds can be quieted before the outer noise ever stops? Can you share a personal story of a time when approaching someone with genuine curiosity about their life - pausing to imagine their struggles and their hopes - changed what might otherwise have become a moment of conflict or distance? What helps you make that small but significant shift from leading with your grievance to leading with your humanity, especially when the outer noise feels like it's winning over your inner peace?
