Mother Earth's Humming

ધરતી માતાનું ગુંજન --
યુરિયા સેલિડવેન દ્વારા,

હજુ પણ, એ તરંગિત થાય છે. હજુ પણ એ ગુંજે છે, ધબકે છે, કંપે છે. હજુ પણ એ નિસાસો નાખે છે, ગગન તળે ગણગણે છે.

આપણે ધ્યાન ધરીએ છીએ, અને આપણને કેવળ એક આર્તનાદ સંભળાય છે. જળ ઘૂમરાય છે, પવન વાય છે, અગ્નિ ક્રોધે ભરાઈને ભભૂકે છે. પડકારો અગણિત છે, પણ તકો પણ અનંત છે. આપણો શોક અસહ્ય છે, પણ આપણી કરુણા એટલી જ હૃદયસ્પર્શી છે. આપણે એક એવી બ્રહ્માંડીય જાળમાંથી પસાર થઈ રહ્યા છીએ જે ભયમિશ્રિત આદર અને ભયાનકતા, આશ્ચર્ય અને શંકા, સર્જન અને પરિવર્તનને... આપણને અને અન્ય સૌને સમાવી લે છે.

આ અતલ અને નિરંતર વણાટ એ તેના અગણિત સ્વરૂપોમાં પ્રેમ જ છે.

આપણે આપણી ધરતી માતાના ગુંજારવને, તેના સાદને, તેના ધબકતા હૃદયને, અને તેની પીડાઓને સંપૂર્ણ અસ્તિત્વથી સાંભળીએ છીએ. આપણે, જે સ્વયં માટીના બનેલા છીએ, તે છિદ્રાળુ છીએ. પ્રેમનો પ્રવાહ વહે છે — સર્વત્ર — અને નિરાશા, લાચારી અને એકલતાની સૂકીભઠ્ઠ, તિરાડ પડેલી ધરતીને તૃપ્ત કરે છે.

શ્વાસ અંદર લેતાં, આપણે પૂર્ણ કૃતજ્ઞતા સાથે સ્વ-માં પાછા ફરીએ છીએ.

શ્વાસ બહાર કાઢતાં, આપણે કરુણા અને કાળજીને પ્રગટ કરી સૌની સાથે જોડાઈએ છીએ.

એ પ્રેમ જ છે જે શોકને અર્થ તરફ, ક્રોધને કર્મ તરફ, નિરાશાને પરિવર્તન તરફ, અને ભયને સુરક્ષા તરફ દોરે છે. આથી, પ્રેમથી, સર્વ ઘા રૂઝાય છે; તે સંધાય છે, પુનઃસ્થાપિત થાય છે... અને નવા સેતુઓ રચાય છે.

કારણ કે આપણું સમગ્ર અસ્તિત્વ ખુલ્લું બને છે. અને વિશ્વાસ જન્મે છે.

સ્વજનો, અજાણ્યાને જાણવાના અને નવી શોધના એ પ્રારંભિક પગલાંને સ્મરણ કરો!

હા. એ જ પ્રથમ ડગલાં આપણે ફરી અહીં, આ જ ક્ષણે ભરી રહ્યા છીએ. આજે, આપણે સજાગ અને સંકલ્પબદ્ધ થઈને ચાલીએ છીએ. આપણો ભૂતકાળ વર્તમાનમાં વિવેકપૂર્ણ સજાગતા લાવે છે. આવતીકાલ અહીં જ છે — આપણા દ્વારા નિર્મિત — આ જ ક્ષણમાં.

હા. એ સમયને હૃદયમાં લાવો જ્યારે આપણે ઉઘાડા પગે ચાલતા હતા. જ્યારે આપણા પગ કાંટા અને કાંકરાની પરવા કર્યા વિના, આપણી ધરતીના દેહને પંપાળતા હતા, જેનો પ્રથમ હેતુ કેવળ રમવાનો અને જોડાવાનો હતો.

સ્વજનો, આપણી ધરતી માતાના એ વાત્સલ્યભર્યા સ્પર્શને, તેની સ્નેહાળ દ્રષ્ટિને અને તેના સ્મિતને અનુભવો. આપણે પણ સામે સ્મિત કરીશું, કારણ કે આપણે ખરેખર સાંભળી રહ્યા હશું.

હવે, આપણે તરંગિત થઈએ છીએ. આપણે ગુંજીએ છીએ, ધબકીએ છીએ, કંપીએ છીએ. આપણે નિસાસો નાખીએ છીએ, ગગન તળે ગણગણીએ છીએ.

ચિંતન માટેના બીજ પ્રશ્નો:
- તમે એ વિચાર સાથે કેવી રીતે સહમત થાઓ છો કે પ્રેમ, તેના અનેક સ્વરૂપોમાં, ભય અને સૌંદર્ય બંનેમાંથી પસાર થઈને આપણને જીવનમાં અર્થ અને પરિવર્તન શોધવા માટે માર્ગદર્શન આપે છે?
- શું તમે કોઈ એવો અંગત અનુભવ વર્ણવી શકો છો કે જેમાં તમે પ્રકૃતિ સાથે ઊંડાણપૂર્વક જોડાયેલા અનુભવ્યું હોય, કદાચ ઉઘાડા પગે ચાલતી વખતે? અને એ અનુભવે તમારા દૃષ્ટિકોણ કે ભાવનાઓને કેવી રીતે પ્રભાવિત કર્યા?
- આ લખાણમાં સૂચવ્યા મુજબ, આવતીકાલના સારને વર્તમાનમાં જીવંત રાખીને, કૃતજ્ઞતા અને જોડાણની આદત કેળવવા માટે, તમને તમારી દૈનિક ક્રિયાઓમાં સજાગ અને સંકલ્પબદ્ધ રહેવા તમને શું મદદ કરે છે?