Between Gift And Privilege

ભેટ અને વિશેષાધિકાર વચ્ચે હું આશ્ચર્ય પામી રહ્યો છું: કઈ વસ્તુ ભેટ બનાવે છે? ભેટ અને વિશેષાધિકાર વચ્ચે શું તફાવત છે? હોશિયાર હોવાનો અર્થ શું છે? આપણે એકબીજાને આપણી ભેટો શોધવા અને વિકસાવવામાં કેવી રીતે મદદ કરી શકીએ? હોશિયાર સમાજમાં રહેવાનો અર્થ શું હશે? ભેટના સારને સમજવા માટે, "દવા" ની શામનિક કલ્પનાનું અન્વેષણ કરવું મદદરૂપ થઈ શકે છે. વિવિધ શામનિક પરંપરાઓમાં, દવા શબ્દનો ઉપયોગ ગુણોના અનન્ય સંયોજનને વર્ણવવા માટે થાય છે જે ચોક્કસ જીવંત વસ્તુને મૂર્ત બનાવે છે. દાખલા તરીકે, ઝાડની દવા એ છાંયડો અને આશ્રય આપે છે; જે રીતે તે સૌંદર્યને મોડેલ કરે છે જે સમય જતાં એક જ જગ્યાએ મૂળ થવાથી ઊભી થઈ શકે છે; જે રીતે તે લવચીકતા શીખવે છે: ઋતુઓ સાથે બદલાતી રહે છે, અને પવનની લહેરમાં તોડ્યા વિના વાળવું. એકસાથે, ગુણોનું આ સંયોજન જે વૃક્ષની દવા તરીકે ઓળખાય છે તે રચના કરે છે. બિન-વૃક્ષો સાથે વૃક્ષની દવા વહેંચીને, વૃક્ષો વિશ્વમાં "વૃક્ષો" તરીકે તેમની આગવી ઓળખ ધારણ કરે છે. શામનિક સમજણમાં, બધું આ રીતે કાર્ય કરે છે: નદીઓ, ગરુડ, ગુલાબ, વ્હેલ, જંગલો, કરોળિયા, ખડકો - દરેક જીવંત વસ્તુ ભેટોના અનન્ય સંયોજનને મૂર્ત બનાવે છે, જે સામૂહિક રીતે તેની દવા તરીકે ઓળખાય છે. આપણા માનવ વિશ્વમાં, સમાન સમજ લાગુ પડે છે. આપણામાંના દરેક આંતરિક ભેટોના અનન્ય સંયોજનને આશ્રયિત કરે છે, જે શોધવાની, બહાર કાઢવાની અને વિકસિત થવાની રાહ જોતા હોય છે. આ ભેટો આપણી અધિકૃત ઓળખને અનલૉક કરવાની ચાવીઓ છે: અન્યથા અમારી દવા તરીકે ઓળખાય છે - વિશ્વ પર આપણી "હીલિંગ" અસરની ચોક્કસ રીત. જ્યારે આપણે કોઈને હોશિયાર હોવાની વાત કરીએ છીએ, ત્યારે કદાચ આ જ અમારો મતલબ છે: કોઈ એવી વ્યક્તિ કે જેણે તેની કુદરતી દવાને અમલમાં મૂકી છે, કોઈ વ્યક્તિ જે તેથી જીવનનો ડૉક્ટર બની ગયો છે. આપણી વર્તમાન સંસ્કૃતિમાં, આપણી પાસે આ પ્રાચીન સમજનો અભાવ છે, અને તેથી આપણે મુશ્કેલીમાં આવીએ છીએ. આપણે ભેટોની કલ્પનાને વિશેષાધિકારની કલ્પના સાથે ગૂંચવીએ છીએ, અને આપણે દોષ અને શરમની રમતમાં આપણી જાતને ગુમાવીએ છીએ, બાહ્ય પરિસ્થિતિઓ વિશેની ચર્ચાઓમાં ફસાઈ જઈએ છીએ. વિશેષાધિકાર આવશ્યકપણે પરિસ્થિતિગત છે: બાહ્ય પરિસ્થિતિઓનો સમૂહ જેમાં વ્યક્તિ આવે છે, પછી ભલે તે જન્મ દ્વારા અથવા અનુભવ દ્વારા. બીજી બાજુ, ઉપહારો અનિવાર્યપણે સુપ્ત સંભવિતતાઓ છે: આંતરિક ગુણો, પ્રતિભા અને પૂર્વગ્રહો કે જે આપણે બાહ્ય વિશ્વમાં ક્યાં પણ હોઈએ છીએ તે ધ્યાનમાં લીધા વિના મૂર્ત સ્વરૂપ આપીએ છીએ. અમારી વર્તમાન "ઓળખની રાજનીતિ"ની ધ્રુવીકરણની શરતોમાં, ધ્યાન લગભગ સંપૂર્ણપણે બાહ્ય પરિસ્થિતિઓ પર છે: સામાજિક-આર્થિક સ્થિતિ, ચામડીનો રંગ, સર્વનામ, લિંગ અને લિંગ. જો "ઓળખનું રાજકારણ" બાહ્ય વિશેષાધિકાર પર ઓછું ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવા અને આંતરિક ભેટો પર વધુ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવા માટે ફરીથી કલ્પના કરવામાં આવે તો શું? કદાચ અમે અન્ય લોકોની સ્ટોરીલાઈન દ્વારા લલચાવવામાં આવ્યા વિના, યુવાનોને તેમની પોતાની અનન્ય ભેટોને ઓળખવામાં મદદ કરવા માટે એક સિસ્ટમ વિકસાવી શકીએ છીએ. અમે આ બે શક્તિશાળી પ્રશ્નોને પવિત્ર તરીકે જોઈ શકીએ છીએ: જ્યારે હું તે કરું છું ત્યારે મને સૌથી વધુ જીવંત શું લાગે છે? શું વિશ્વને "હા" સાથે જવાબ આપે છે?